O zaman tek renkleri vardı: gri dişiler ve gri kafası, sarı ve yanaklarında koyu kırmızı lekeleri olan erkekleri…
19 y.y. ortalarında Avustralya ya Avrupa tarafından göçler başladığında, ilk sultanlar da deniz yoluyla Avrupa’ya getirilmeye başlandı. Yabani yakalanmış olmalarına rağmen çok hızlı biçimde iklime uyum sağlayıp üremeye de başladılar. Avustralya’nın çok değişken bir iklimi olduğunu düşünürsek,(gece/gündüz arasında 40 C’ye varan ısı değişimleri olmakta), bekli de bu üretimlerinde Avrupa’da olan daha sabit ısı düzeylerine uyumu kolaylaştırmıştır diyebiliriz.
Bilim adamları uzun yıllar sultanları hangi gruba koyacakları konusunda kendi aralarında ayrıma düşmüşlerdir. Cacatuidae mi yoksa Platiceridae mı sorusu uzun süre kafaları meşgul etmiştir. Çünkü sultanlar her iki gruba da ait özellikleri göstermekteydiler.
Şimdilerde ise, sultanlar artık sadece tek bir cins kakadu familyasına bağlı olan kendilerine ait bir alt sınıfta değerlendirilmektedirler. G.A.Smith (The Encyclopedia of Cockatiels) sultanları, eskiden bakiye kalan ve kakadularla papağanlar arasında köprüyü oluşturan bir tür olarak görmektedir.

Cinsiyet ayrımı:

En büyük ve duyumsal olarak da algılanabilecek cinsiyet farkı ötüşlerinden anlaşılandır. Çünkü erkek dişiyi çiftleşmeye (kızıştırmak için) ikna etmek amaçlı değişik, alçak ve yüksek volümlerde sesler çıkarabilmekte bazen de, ses dizeleri halinde ötebilmektedir. Zaten tek beslenen sultanlarda tüy yolma sorunu yanı sıra böyle agresif yüksek ötüşlerin olması da bundan dolayıdır. Gerçi sürü içinde böyle ötüşler günlük planlarında da vardır. Dişiler daha sesiz olurlar. Arada sırada hafif ötüşler dışında fazla gürültülü değillerdir.

Erkek ve dişiyi renklerinden ayırt etmek ise aslında daha çok doğal renginde (yani melez olmayanlarda) mümkün olur. Bunlarda renklerin netliği ve güzelliği çok daha belirgin olmaktadır.

Yalnız sonuç olarak tekrar belirtmeliyiz ki, erkek mi yoksa dişi mi kavramı yerine kesinlikle çift olarak beslemek kavramı olmalıdır. Çift beslendiklerinde de sorunsuz evcilleşeceklerdir ve tek beslemeden oluşan tüy yolma ve aşırı agresif bağırma gibi ve benzeri oluşan davranış bozuklukları da yaşanmayacaktır.

Yaklaşık 9 aylık olduklarında cinsiyetlerini belirlemek mümkün oluyor. Erkek kızıştırma tavırlarına yaklaşık 6. ayında başlar. Hafif sarkık ayrık duran kanatlarla daldan dala konarak ve değişik tonlarda öterek dolaşır. Yerde ise hafif zıplama benzeri hareketlerde bulunarak gezinir. Eğer bu arada bir dişiye rastlarsa tam kulağının dibinde öterek onu etkilemeye çalıştığını görürsünüz.

Tüylerde ise cinsiyet en sağlıklısı 6–9 aylıkken ilk tüy değişiminden sonra anlaşılabilir. Fakat bu da daha çok fazla melezleştirilmemiş renklerde mümkün olan bir durumdur. Burada belirleyici olan kafa kısmında ki renkler ve kuyruk altında ve en uzun olan kuyruk tüyü kısmında bulunana enine çizgilerdir. Bu çizgiler erkeklerde olmaz dişilerde görülür.
Erkeklerin yukardan bakıldığında daha enli dişilerin ise daha yuvarlak bir kafa şekilleri vardır.

Natürel renkler en kolay tanımlanabilenlerdir. Erkekte kafa rengi sarı ve yanakta kuvvetli kırmızı nokta olur. Dişide ise kafa rengi gri ve yanakta soluk bir kırmızı leke olur.

Beyaz kafa; aynen ismi gibi beyaz olandır ve yanakta benek yoktur. Burada da dişinin kafa rengi gridir yanakta benek yoktur.

Diğer tüm renklerde ise ya DNA testi ya da tavır ve davranışlara bakarak cinsiyet ayrımı mümkün olacaktır. Benekli olanlarda ise dişiler ilk tüy değişiminden sonra beneklerini kaybeder oysa erkeklerde tüylerdeki benekler kalır.

Yaşam alanları – Genel davranışlar:

Sultanlar sürü halinde yaşayan türlerdendir. Bu sürüler o kadar büyüktür ki, gökyüzünü karatacak kadar geniş alan kaplarlar. Tohumla beslenen türler olduklarından, yiyecek arayışı içinde genelde sürü halinde yaşamak tipik bir davranış bicimidir. Sultanlarda bu şekilde Avustralya’nın yeşil alanlarında yiyeceklerini ararlar.

Yiyeceğin bol olduğu bir yerde sürü yumurtlamak amaçlı geçici konaklar. Sultanlar en iyi yumurtlama yeri için kesintisiz kavga halindedirler. Kavgayı en iyi uyku köşesini kapmak içinde yaparlar. Yalnız şu bir gerçek ki, açık alanda yapılan kavgalar kafes veya salmalarda olduğundan çok daha sakin geçiyor ki bu tür yerlerde sadece eş arayışı bile çok sert gaga darbeleriyle yapılan kavgaların çıkmasına sebep oluyor. Geniş sürülerde sayının fazla olmasından dolayı sağlıklı bir hiyerarşi oluşması imkânsız olduğu için böyle baskın çıkmalarda oluşmamaktadır.

Sultanlar kendi aralarında hafif dostluklar da kurarlar Hem cinsleriyle tipik davranış biçimleri sergilerler. Örneğin kafa kaşıma, öpüşme, sokulma vb gibi. Diğer erkeklerle yapılan bu davranış değiş tokuşu, onlara hem örnek almaları açısından, hem de çiftleşmelerinde gerekli olan tohum bezelerinin aktifleşmesi açısından önemlidir.
Sultanlar çok sosyal hayvanlardır ve mutlu olabilmeleri için mutlaka türdeşlerinin varlığına ihtiyaç duyarlar.

Genelde sultanlar monogam (tek eşli) canlılardır.

Sultanların Avustralya’nın geniş alanlarından oluşan doğal ortamları çok zorludur. Yaşam ortamları yarı çöller, stepler, çalılıklardan ve açık okalüptüs ormalarından oluşur. Yağmur zamanlarında buralar onlara yumurtlamak için oyuklar sunarlar.

Yağmur zamanlarına denk gelen yumurtlama süresi dışında sultanlar, tam bir göçebe hayatı yaşarlar. Çünkü yaşadıkları iklim dolayısıyla yiyecek kısıtlı olduğundan, kısaca sürekli yemeğinin peşinde koşarak zamanlarını geçirirler.

Sulak bölgelerde kısıtlı olduğu için genellikle bu tür yerlerde konumlanırlar. Bu bölgelerin su oranı daha yoğun olduğundan sabah ve akşamları ziyaret ederler. Gündüz yoğun sıcaktan dolayı yarı kuruyan su birikintileri, gece düşen ısı ve sabaha karşı oluşan çiğ ve nem sayesinde daha çok olmaktadır. Bu nedenle, aslında ihtiyaçları kalmamış olsa bile, ev ortamında beslediğimiz kuşlar genelde sabah ve akşamları yemek yerler.

Yemekleri sürü halinde yenir. Koloni şeklinde yaşam tarzı gereği bu durum sosyal konumu güçlendirdiği gibi, çiftleşmek için gerekli ortamı da sağlar. Böylelikle en iyi gıda iklim değişmeden bolca alınmış olur. Kalabalık olmalarının bir yararı da, düşmanlardan daha rahat korunmalarını sağlamaktadır.

Bunlara ek olarak beraber yemek yemenin bir faydası da, bulundukları kurak ve tehlikeli iklimde hayatta kalmalarını ve nesillerini devam ettirebilmelerini kolaylaştırmasıdır.

Evlerinde kalabalık sultan besleyenlerin çoğu zaman gözlemleyebileceği bir durumda, biri daima çevreyi kolaçan ederek önden su ve yemliğe gider ve diğerleri onu takip eder. Bir tanesi ürküp kaçmaya/uçmaya başladığı anda diğerleri de hemen onu izler – tehlike geliyor anlamında – ve tüm sürü tekrar birleşip bir yerde toplanana kadarda uçarlar.

Esaretteki kuşun harekete ihtiyacı vardır.

Yem ve su kapları, uçarak (veya en azından tırmanarak) ulaşabileceği bir yere konmalıdır. Burnunun dibinde duran ve sürekli dolu olan yem ve su kapları esarette ki kuşlara doğal ortamda ki hareketi maalesef sunmamaktadır.
Sürü davranışı, eşleşme ve sosyal bağlar:

Tipik davranışlar genelde tehlike anlarında gözlemlenir. Bir tanesi aniden havalandığında diğerleri de kaçınılmaz bir şekilde onu takip ederler. Biri bağırmaya/ötmeye başladığında, diğerlerinin algıladığı bu tiz ses ve arayış çağrısı sonucunda, onlarda aynı davranışı anında tekrarlarlar. Sürü sabah uyanır uyanmaz tiz seslerle birbirlerine seslenmeye başlarlar “herkes hala burada mı” “ ben buradayım” ve gün akışında olan haberleri aktarırlar. Beraberce yeni doğan günü selamlar ve yiyecek arayışı için toplanmaya çağırırlar. Akşam aynı ritual devam eder ve gece konaklama çağrıları yapılır.

Bir kuşun havalanması potansiyel tehlike işareti olarak algılandığından, diğerleri de hemen ona uyarak sürünün kalabalık korunmasına sığınarak uçarlar. Evinde 4 veya daha fazla sultan besleyen bunu gözlemleme şansına sahiptir. Ama 2 tanede bile, bu davranış çoğu zaman bariz göze çarpar. Zaten kesin bir yönetim biçimi olamasa bile gözlemlenen şudur ki, bir kuş daima başı çeker, birbirleriyle iyi geçinen sultanlardaolduğu gibi (dikkat ederseniz fark edersiniz ki her şeyi daima birlikte yaparlar)… Sürüde bir sultan temizleniyorsa diğerleri de temizlenmeye başlar.

Kavga etmek ve birbirini kızdırmak onların doğal sosyal yaşamının bir parçasıdır. Birbirlerinin peşinde hoplayıp dururlar. Birinin oturduğu yerde diğeri e oturmak ister. Bu davranış biçimi daima ve süreklidir. Bu nedenle aralarında genelde ufak zararsız kavgalar çıkar . Bazen birinin kuyruğu ulaşım alanındaysa çekilir ya da en sevilen ısırma yeri olan ayaklara saldırılır. Bu ayak ısırma davranışını dişiler, erkeklerin dikkatini çekmek için de yaparlar. Bu kızdırma aslında genelde göründüğünden daha zararsız ve acı vericidir.

Kaşıma:

Sultanlarda en sevilen davranıştır.

Yalnız bu sadece çiftleşme işareti olarak algılanmamalı yani bu daima karşı eş arayışı davranışı değildir. Aksine erkekler de birbirini kaşımayı severler. Bu davranışta genelde kafa aşağıya eğik olur ve bir diğeri gagasıyla kafa ve yüzü kaşır.

Öpüşmek:

Karşılıklı olarak gagaların birbirlerine sürtünmesidir. İnsan gözüyle bakıldığında aynen öpüşmeye benzeyen bu işlem, esnasında çiftler birbirine bıcır bıcır zarif dokunuşlarla ve seslerle bir şeyler anlatıyor gibidirler. Bu durum, tabir yerindeyse kızışma işaretidir.

Karşılıklı yem yedirmek:

Bu da sık rastlana bir davranış biçimidir. Yenmiş olan yem püre şeklinde kursaktan geri gelir ve eşin gagasından ağzına kusulur. Yanlız bu şekilde erkek-erkek, dişi-dişi ve erkek-dişi de birbirini yemler. Aslında bu davranış biçimi genç yavru kuşların beslenmesi için yapılır.
Muhabbetlere kıyasla sultanlarda eşler, beraber kuluçkaya yatar ve yavruları beraber beslerler. Çoğu zaman eşleşme ile ilgisi olmayan uzun süren bağlar oluşur ebeveynler ve çocuklar ve/veya kardeşler arasında. Bunları ayırmak bu durumda imkânsız olur. Böyle durumlarda da karşılıklı yemlemek gözlemlenir.

Kızışmak kavramından anlaşılan şudur ki; erkek kuşun dişi kuşa kur yapması. Böyle zamanlarda erkek kuşkanatları aşağı sarkmış ve değişik tonda sesler (ötüşler) çıkararak dişi kuşun etrafında mağruru bir edayla tur atar. Erkek kuş tipik kur yapma tavırlarına 4–6 aylıkken başlar.

Ağaçkakan gibi gagasıyla sert zeminlere vurmak:

Ve buna ek olarak ta yerde bir adım öne zıplar. Eğer bir dişiye rastlarsa onu tam kulağının dibinde yüksek tonda bir ötüşle etkilemeye çalışır.

Frontosalar Tanganyika Gölü’nün derin ve kayalık bölgelerinde yaşarlar.

Frontosalar Tanganyika Gölü’nün derin ve kayalık bölgelerinde yaşarlar.  Araştırmacılar doğal ortamlarında, erkeklerin 35cm’ye kadar büyüyebildikleri gözlemlemiştir. Frontosaların görünüşlerindeki heybet, akvaristler için çok çekicidir. Erkeklerin kafalarındaki hörgüç diye adlandırılan çıkıntı, balığın sırt kaslarının uzantısından kaynaklanır. Dişilerde de bu hörgüç bulunur fakat baskın erkeğin hörgücü kadar heybetli değildir.

Doğal ortamlarında bir baskın erkek, birkaç dişi ve genç bireyler şeklinde sürü halinde gezerler. Akvaryum ortamında da böyle bir kompozisyon oluşturulması faydalıdır. Fakat erkeklerin diğer erkeklere karşı her zaman hırçın olabileceğini göz ardı etmemek gerekir. Dişilerin baskın erkek tarafından üreme güdüsüyle taciz edileceğini ve üremeye hazır olmayan dişilerinde hırpalanacağını düşünerek dişi sayısını yüksek tutmanızı öneririm. Akvaryum seçiminizde de mutlaka büyük hacimli tanklar kullanmanız gerekir. Oldukça büyük boylara ulaşabildikleri için, küçük hacimli tanklarda sağlıklı gelişimlerini tamamlayamadıkları gibi, hiyerarşilerini de sağlıklı kuramazlar. Sürekli yer kavgaları gözlemlenir.

Bu kavgalar yaralanmalara ve ölümlere sebebiyet verebildiği gibi, izleme keyfini de minimize eder.
Frontosalar kabuklular ve diğer küçük su canlılarıyla beslense de, yetişkin frontosalar yutabilecekleri boydaki balıkları da avlarlar. Bu balıklar genelde Leptosoma türü cichlidlerdir. Doğal ortamlarında en çok avladıkları balık olarak diyetlerinde bulunur. Bu durumu düşünerek Frontosaların etçil olduğunu söyleyebiliriz. Akvaryumda beslerken de hayvansal protein oranı yüksek olan, kaliteli yemlerle beslenmeli, karides, balık vb. yemlerle de diyetleri zenginleştirilmelidir. Bazı yetiştiriciler toprak solucanı gibi canlılar kullansalar da ben steril olduğunu düşünmediğim için tavsiye etmiyorum.
Frontosalar derin bölgelerde yaşadıkları için loş ve karanlık ortamları severler. Bu yüzden aydınlatma için çok parlak ışık kaynakları tercih edilmemelidir. Suyun sert olması, pH : 8-9 civarında, Nitrit, Nitrat gibi zararlı atıkların minimum, sıcaklığın 25-26C olduğu, bol kaya ile dekore edilmiş ortamlar Frontosalar için idealdir. Bu ortam hazırlandığı takdirde akvaryumlarda sağlıklı bir şekilde gelişimlerini sürdürürler. Oldukça dayanıklı ve sağlam balıklardır. Hastalandıklarına ben hiç şahit olmadım. Frontosa beslemeyi düşünüyorsanız bu yönden şanslı olduğunuzu söyleyebilirim.

Frontosaların Tanganyika Gölü’nde yaşadıkları yerlere göre özellikleri farklıdır. Oldukça geniş bir bölgeye yayılmışlardır ve her bölgenin kendisine has özelliklerini nesilden nesile aktarırlar. Ülkemizde yaygın olarak bulunan türler Brundi ve Kigoma’dır. Bu türler fiyat olarakta daha uygundur. Blue Zaire Moba, Mpimbwe Blue gibi türleri maalesef hala çok pahalıdır fakat yine de ülkemizde bulunmakta ve tercih edilmektedir.
Frontosa üretimi için büyük hacimli bir tank hazırlamanızı öneririm. Daha küçük hacimlerde balıkların, yer kavgaları yüzünden strese gireceğinden dolayı çiftleşme ikinci plana atılabilir. Yassı kayalardan oluşturulan kovuklar, çiçek saksıları veya PVC borular çiftleşme için ideal yuvalardır. Bu yuvalardan bir tanesi erkek ve dişi balığın rahatça içine alabilecek büyüklükte olmalıdır. Zaten en büyük yuvayı baskın erkek sahiplenecek ve burayı çiftleşmek için kullanacaktır.

Üremeye hazır olan dişi bu yuvaya gelip çiftleşme tamamladıktan sonra kendi yuvasına çekilecektir. Bu yüzden tankınızda her dişi içinde ayrı birer bölge ve yuva olmak zorundadır. Çiftleşmeden sonra kendi yuvasına dönemeyen dişi, diğer dişilerin kıskançlığı yüzünden tacize uğrayabileceği gibi stresten dolayı yumurtlarını da kaybedebilir. Çiftleştikten sonra yuvasına dönen dişi 25-28 gün sürecek olan kuluçka evresine girer. Bu süre içerisinde yem yemez ve pek ortalıklarda dolaşmaz. Birçok üretici dişiden yeni yavrular almak veya dişinin zayıflamasını önlemek amacıyla, dişiyi kusturarak yavruları almayı tercih eder. Kusturma 15.günden sonra yapılmalı. Daha önce yapılırsa larvalar pek gelişemediği için kayıplar olur. Larvalar serbest yüzmeye başladıkları zaman oldukça iridirler. Bu yüzden hayata tutunma yüzdeleri gayet iyidir. Bu aşamada Artemia veya ince Su piresi ile beslemek büyümelerini inanılmaz hızlandırmaktadır.

Oldukça sosyal olan bu canlıları beslemenizi tavsiye ederim. Renklerine, davranışlarına, boylarından dolayı asaletine hayran kalacaksınız.

kaynak

Akvaryum almadan önce mutlaka okumanız gereken çalışma ve tecrübelerimi paylaşmak istiyorum.

Akvaryum ve Konuşlandırma
Genelde akvaryumculardan temin edilir. Hem tecrübeli firmalar tarafından üretilmiştir hem de aldığınız mal garanti altındadır. Hiç kimse silikonları ayrıldığı için, evini su basmasını istemez. Eğer özel olarak yaptırmak istiyorsanız, dayanıklı olması çok önemlidir. Camların düzgün kesildiğine, uygun kalınlıkta cam kullanıldığına, özel akvaryum silikonuyla yapıştırıldığına emin olun. Bu yüzden tecrübeli bir camcıyla iş yapmanızı tavsiye ederim.
Hacim konusunda söylemek istediklerim, önce hangi türleri beslemek istediğinizi planlayın ve bunun için araştırma yapın. Büyük boylara ulaşabilen, aktif ve hareketli balıklar için, küçük bir tank hiçbir zaman sizin işinizi görmez. Bunun için balık türlerinin özelliklerini mutlaka araştırın. İlk aşamada küçük hacimli bir tank almayı tercih ettiyseniz, zamanla hep daha büyük hacimli tank kurma hedefiniz olacaktır. Bu kendi tecrübelerimle sabittir. Evimde 150×55x60(h) boyutlarında bir tankım var ki, şu an bu da gözüme küçük geliyor.

Elbette ki akvaryumunuz için bir de sehpa veya dolap düşünmelisiniz. Kesinlikle bu konuyu hafife almayın. Uzun süre sağlıklı ve güvenli şekilde kullanmak istiyorsanız, kaliteli malzemeden yapılmış sehpalar seçmelisiniz. Bu yüzden demir profil üzerine giydirilmiş mobilya şeklindeki sehpaları tercih edin. Sadece ahşap malzemeden üretilmiş sehpalar ilk aşamada sağlam gibi gözükse de, zamanla su ile temas eden malzeme sağlamlığını kaybedecektir. Günün birinde ağırlığı taşıyamayıp çökmesi, ev, hatta alt komşu için tam bir felaket olur. Bu yüzden bu konunun da çok önemli olduğunu düşünüyorum.
Akvaryumu, ayakaltı diye tabir edilen, ev trafiğinin yoğun olduğu bir yere konuşlandırırsanız, balıklarınız bu hareketlilikten rahatsız olup strese girebilir ve yem yemeyi kesip, ölebilirler. Ayrıca doğrudan güneş ışığı almayacak bir yere konumlandırmalısınız. Bu yosunlaşma olmaması için çok önemlidir. Her üç günde bir yeşeren camları ve suyu temizlemek yorucu ve bezdirici olur.
Taban Malzemeleri
Genellikle midye kırığı, mercan kırığı, dere kumu veya quarts kum kullanılır. Akvaryumcularda bunları kolaylıkla bulabilirsiniz. Alternatif olarak, işlenmemiş perlit, zeolit gibi taban malzemeleri de kullanılabilir. Kum veya kullandığınız taban malzemesinin kalınlığı en az 5cm olmasını tavsiye ederim. Bitki köklerinin büyüklüğüne göre daha da kalın bir tabaka oluşturulabileceği gibi, akvaryumun arka tarafına doğru yükselen bir eğim verilmesi, hoş bir dekorasyon örneği oluşturabilir. Ayrıca kullanacağınız kumun türü ve tane büyüklüğü de yine beslemek istediğiniz balık türlerine göre tercih edilmelidir. Örneğin, bazı türler kumu kazarak yuva yaparlar ve yumurtlamayı bu yuvada gerçekleştirirler. Bazı türler için de kumun, su kimyasına etki etmemesi tercih edilir.

Filtrasyon
Balıklar veya diğer akvaryum canlılarının atıkları, sudan uzaklaştırılması için sürekli çalışan bir filtrasyon sistemi gereklidir. Filtre, mekanik ve biyolojik arıtım açısından akvaryumumuzun olmazsa olmazlarındandır. Bir diğer faydası da suyu temizlemekle kalmayıp, suda dolaşım oluşturarak, ısı dağılımında da önemli rol oynar. Bunun nasıl olduğunu ısıtıcı konusunda açıklayacağım. Kaliteli bir filtre tercih etmenizi öneririm. Bu balıklarınızın sağlığı için çok önemlidir. Piyasada iç ve dış filtreler bulunsa da ben her zaman dış filtre kullanılması taraftarıyım. Küçük hacimli akvaryumlarda şelale tipi filtrelerden en verimli sonucu aldım. İç filtre, suyu fazla hareketlendirdiği için balıklar çok yoruluyorlar ve sersemliyorlar.

Filtrasyonun ilk aşamasında su, sırasıyla seramik borucuklar, sünger ve silikon elyaf gibi filtre malzemelerinden geçerek, kaba pisliklerden temizlenir. Seramik veya substrat denen filtre için özel olarak üretilmiş bol gözenekli materyaller biyolojik filtrasyon için temel malzemedir. Bu gözeneklere yerleşen aerobik ve anaerobik bakteriler, Amonyak > Nitrit > Nitrat döngüsünün işlemesi için çalışırlar. Balık dışkıları, yenmemiş yemler, çürümüş bitki kalıntıları gibi organik atıklar zamanla Amonyak’a dönüşür. Bu balıklar için son derece zehirli bir atıktır ki balıkların Amonyak’a karşı töleransları hemen hemen yoktur. İşte bu bakteriler Amonyak’ı metabolize ederek Nitrit’e dönüştürür. Nitrit Amonyak’a göre daha az, fakat balıklar için yine zehirlidir. Bakteriler yine işlemlerine devam eder ve Nitrit’i de Nitrat’a dönüştürürler. Nitrat daha az zararlıdır, balıklar için dayanma seviyesi daha yüksektir. Fakat yine Nitrit’i de ortamdan uzaklaştırmak gerekir. Bu da düzenli su değişimleri ile veya bol bitkili bir sistemle mümkündür.
Akvaryum Isısı ve Isıtıcı
Tropikal bölgelerdeki balıklar genelde 24-26C’lik sularda bulunur. Hatta Discus gibi özel türler 28-30C gibi daha sıcak sularda sağlıklı yaşarlar. Otomatik termostatlı ısıtıcılar, suyun sıcaklığını istenilen değerde sabit tutar. Kaliteli, akvaryum hacmine ve ortam ısısına uygun watt’ta bir ısıtıcı seçmek gerekir. Kaloriferli evlerde bile ısının sabit kalması için şarttır. Isıtıcıyı, ısının akvaryuma homojen dağılmasını sağlamak için yerleştireceğimiz yer de çok önemlidir. En uygun yer, filtrenin su geliş borusunun önüdür. Filtreden akvaryuma gelen su hareketiyle ısı homojen şekilde dağılacaktır.

Işıklandırma
Floresanlar aydınlatma için hem ekonomik hem de uygun bir seçimdir. Eğer bitkisiz bir akvaryumunuz varsa çok parlak ışık veren bir sistem kurmanızı önermem. Balıklar bu durumdan rahatsız olacaklardır. Loş bir ortam balıklarınızın strese girmesini engeller. Tüm bitkiler gibi su bitkileri de fotosentez yoluyla besinlerini ürettikleri için, ışığın şiddetini artırmanız gerekebilir. Akvaryum, her gün 8–10 saat aydınlatılmalıdır.

Akvaryum Suyunun Hazırlanması

En önemli konulardan bir tanesi de akvaryum suyunun hazırlanmasıdır. Akvaryum dünyasına yeni adım atmış çoğu arkadaş, aceleci davranma hatasına düşmektedir. Kullanacağınız suyu, mutlaka, ağzı açık bir kapta dinlendirmeniz şarttır. Eğer yeterli hacimde kabınız yoksa, akvaryuma suyu doldurup, filtre,hava pompası ve ısıtıcınızı ayarlayıp 3-4 gün bu sistemin çalışır halde bırakmanız, suyunuzun hazırlanmasını sağlayacaktır.

Peki bunu neden yapıyoruz? Çeşme suyundaki klor balıklar için çok zararlıdır. Suyu ağzı açık bir şekilde 1 gün dinlendirerek klordan kurtulabiliriz. Elbette akvaryumcularda satılan klor giderici kimyasallarla da bu işi yapabiliriz fakat kimyasal madde kullanmanızı tavsiye etmiyorum. Ne kadar kimyasal maddelerden uzak durursak o kadar sağlıklı ve dengeli bir sistem kurmuş oluruz. Bunun yanında maddi külfeti de göz ardı etmeyelim. Gereksiz harcamalar işin keyfini azaltır.

Akvaryumun 3-4 gün tam teşekküllü halde çalışır olması, suda biyolojik bir yaşamın başlaması için de önemlidir. Bu zaman içerisinde Mikroorganizmalar yaşamsal faaliyetler için gerekli işlemleri başlatmış olurlar. Amonyak > Nitrit > Nitrat döngüsünün oluşabilmesi için bu mikroorganizmaların çoğalıp, kolonileşmeleri gereklidir.
Suyun yapısıyla ilgili parametreleri bilmek, beslediğimiz canlının doğal yaşam alanını oluşturabilmemiz için gereklidir. Bazı türler daha dar toleranslı değerlerde yaşamlarını sürdürebilirken, bazı türlerde bu tölerans fazladır. Türlerin farklı yaşam şartları, neden her beğendiğimiz balığı aynı akvaryumda besleyemeyeceğimizi çok güzel açıklamaktadır. Balıkları satın almadan önce özelliklerini en ince ayrıntısına kadar araştırıp, temel şartları oluşturmamız gerektiğini sık sık benden duyacaksınız.

Suyun bizi ilgilendiren en önemli kimyasal özelliklerini Toplam Sertlik (gH), Karbonat Sertliği (kH) ve Asidik Değeri (pH) olarak sıralayabiliriz. Bu değerleri beslemek istediğimiz türe göre değiştirebilmek bizim elimizde. Fakat bunun için tecrübenin şart olduğunu da hatırlatmak isterim. Yeni başlayanlar için bu değerlerle oynamalarını tavsiye etmem. Bunun yerine çeşme suyunun kimyasal özelliklerini öğrenip, bu değerlere uygun türleri seçmenizi öneririm. Piyasada bulunan birçok tür için çeşme suyu gayet uygun değerlerdedir. Türkiye’de bölgelere göre şebeke suyunun değerleri farklılık gösterse de genelde gH:5-12 pH:7-8,5 gibi değerler arasındadır. Aşağıdaki tablo gH ölçüm değerlerinin nasıl adlandırıldığını göstermektedir.

Yukarıda işlediğimiz değerler dışında, suda çözünmüş olarak Oksijen ve Karbondioksit gazları vardır. Beslediğimiz canlı türüne ve popülasyonun büyüklüğüne göre bu değerler değişkendir. Bol bitkili bir tankta fotosentez sonucu oluşan Oksijen, balıklar için en verimli kaynaktır. Balıklar ve diğer oksijenli solunum yapan canlılardan açığa çıkan karbondioksitte bitkilerin fotosentezinde kullanıldığı için, bitkili tanklar denge açısından daha sağlıklıdır. Bitki dışında hava pompası kullanarak suya çözünmüş oksijen sağlayabileceğimiz gibi, oluşan kabarcıklar da hoş bir görüntü oluşturabilir.

Kaynak:

İnsan ve köpek sindirim sistemi ,sindirim karakteri , bağırsakların uzunludu gibi bir çok açıdan farklılık gösterir. Bu sebeplerden insan beslenmesinde kullanılan gıdalar köpek ve kediler için uygun olmayıp,bazıları tehlikelidir.Örneğin patlıcan nikotin içerir, (Bakınız  Köpeklerde Zehirlenmeye Yol Açabilecek Gıdalar )çok kullanılan havuç ise ağır lifli yapısı ile emilimi olmayıp,sindirim sistemini aşırı yorar,ekmek ise mayalı yapısı ile mide de gastrit ,bulantı,aşırı gaz ve sonunda kusmalara yol açabilir. Kuşlara kuş yemi,balıklara balık yemi yediriyoruz.Köpeklere neden ev artıkları veriyoruz? Neden onları tehlikeli sonuçlara (Mide-barsak hastalıkları,karaciğer ve böbrek dejenerasyonları,iskelet sisteminde bozukluklara bağlı yürüme hataları,atırı ve durdurulamayan tüy dökülmeleri,huysuzluk,saldırganlık ve bir çok daha başka sağlık problemleri.)götürecek bu gıdaları kullanıyoruz? Bu soru ciddi biçimde sorulmalıdır.

Günümüzde kemiğin çok masum bir yiyecek olmadığı bilinmektedir. Yapılan araştırmalar kemiğin ani barsak yırtılmaları sonucu köpek ve kedileri ölüme götürebildidini kanıtlamıştır. Zaten besleyici özelliği olmayan kemik bağırsaklarda hiç bir şekilde sindirilememekte ve tüm sindirim sisteminden olduğu gibi geçerken çeşitli sıyrık, yırtıklara yol açabilmektedir.Bunun sonucu iç kanama ve ölümdür.

Sakatat (Akciğer,işkembe vs) verilmesi:

İnsanlarda hastalık oluşturan mikrop ve parazitlerin bir kısmı hayvanlardan bulatır. Bunlar büyükbaş hayvanların iç organlarında yatar ve bunları yiyen köpekler aracılığı ile insanlara bulaşır. İşte akciğer ile verem başta olmak üzere Kist Hyadatit, parazit yumurtaları köpek ve kedilere onlardan da insanlara bulaşır. Hiç bir besleyici özelliği bulunmayan akciğerin (Beyaz ciğer) köpek ve kedilere verilmesi toplum sağlığı açısından son derece tehlikelidir. Dünyada hayvan artıklarının köpek ve kedilere yedirilmesi yasaklanmıştır.

kaynak

Syrian Hamster – Suriye Hamsteri

Altın hamster (Mesocricetus auratus), Suriye hamsteri olarak da bilinir, Cricetidae familyasından bir kemirici türü.

Hamsterin hikayesi 1930 yılında, Hebrew Üniversitesi Zooloji Dalı öğretim üyelerinden Prof. Jerusalem’in bir dişi hamster ve 12 yavrusunu Suriye yakınlarında bir kasabada bulmasıyla başlamıştır. Aynı üniversitede görevli Dr. Ben Menahem bu yavrulardan 2 dişi ve bir erkeği alarak üretmiştir. Böylece insan eli altında üretilen ilk hamster yavruları elde edilmiş oldu. Dr. Menahem’in sahip olduğu bu hamster ailesi, bu gün tüm dünyadaki evcil hamsterlarin atası olarak kabul edilmektedir. Bu genç yavrular 1931 yılında bilimsel ve tıbbi araştırmalarda kullanılmak üzere Amerika ve İngiltere’ye gönderildi.

Orijinal hamster, yani değişik renk ve tüy varyeteleri elde etmek amacıyla üretilmeye başlanmadan önceki hamster, kısa, yumuşak tüylü ve sarımsı kahve rengiydi. Sırtında ve yanaklarında siyahımsı lekeler vardı ve karın bölgesi gri-beyaz renkteydi. Şu anda pet hayvanı olarak evlerde beslenen, değişik renk ve tüy uzunluğu olan hamsterlar sonradan yapılan selektif üretim çalışmalarıyla elde edilmiştir.

Yaşam alanı

Avrupa’da ve Asya’nın batısındaki alanlarında ya dabozkırlarda, toprağın altında kazdıkları karmaşık yuvalarda yaşarlar. Yuvada tabanı otlarla kaplı odalar ve kışlık yiyeceklerin saklandığı depolar vardır. Genellikle meyve, sebze ve tahılla beslendikleri için bazen tarım alanlarına zarar verebilirler. Öte yandan baykuş, atmaca, kakım ve gelincik gibi hayvanlara yem oldukları gibi insanlar tarafından da avlanırlar.

Özellikleri

Hamsterın derisi vücuduna tam yapışmış değildir, esnek ve gevşek bir yapısı vardır. Adeta derisi vücuduna bol gelen bir elbise gibidir. Gözleri parlak ve tam yuvarlaktır, ayakları tutmaya ve kavramaya uygundur bu yüzden hamsterlar iyi birer tırmanıcıdırlar. Ön ayaklarında 4 arka ayaklarında 5 parmak vardır. Kuyruk 1 cm den kısa ve küttür. Uzun tüylü varyetelerde kuyruk tamamen tüylerin altında gizlenmiştir. Boyları 10 15 cm ağırlıkları 150 gr civarındadır

Yaşam Şekli

Yaklaşık 2 yıl yaşarlar. Renk körü oldukları gibi görme duyuları fazla gelişmemiştir; buna karşılık duyma, koku alma duyuları süperdir. Bu nedenle çok yüksek seslerden hoşlanmazlar. Hamsterleri diğer kemirgenlerden ayıran en ilginç özellikleri yanaklarındaki keseleridir. Hamsterler yiyeceklerini bu keselerde toplar ve yuvasına taşıyarak yuvasında depolar. Bu keseler yanaktan başlar ve omuz üstünde biter. Bir hamster kesesinde kendi vücut hacminin yarısı kadar yiyeceği taşıyabilir. Kimi zaman bu keselerde korumak amacıyla yavrularını bile taşırlar. Hamsterların bir diğer ilginç özelliği de kendi dışkılarını yemeleridir. Bunun nedeni sindirim sistemlerinin ilk seferde yiyecekteki besin maddelerini tam olarak ayrıştırıp onlardan tam yararlanamamasıdır

Campbell Hamster – Cüce Rus Hamsteri

Asıl adı Dwarf Campbell Russian hamster dır.
1905 te Thomas campbell tarafından keşfedilmiştir.1963 ten itibaren ingilizler tarafından üretilmeye başlanmıştır.20-25 yıldır pet shop larda satılmaktadır.(gonzales lerle karıştırılan hamster türüdür)
Boyları en fazla 14 cm e kadar uzar.yaşam süreleri en fazla 2 yıldır.
Kendi türünde hamster larla birlikte yaşayabilirler. Tüm hamster türleri gibi cüce hamster larında görme duyuları çok zayıftır….

Campbell Cüce Hamsterları isimlerini, bu hamsterları keşfeden W.C. Campbell’den alır. Gonzaleslerle aynı özelliği gösterir, dwarf hamster(cüce faremsi) olarak nitelendirilir. 7-8 cm boyları vardır. Genelde kırmızı gözlü ve beyaz tüy ağırlıklı olurlar. Bazılar sadece beyaz bazıları ise boyun ve sırt bölgesinde sarımsı tüylerle kaplıdır. Genel olarak gonzales hamster özelliği gösterir.

Roborovski hamsterın kökeni Doğu ve Batı Moğolistan ile Kuzey Çin’ dir.bu hamster türü 1960 larda Londra Hayvanat Bahçesi tarafından İngiltere’ye getirilmiştir. Roborovski hamsterlar daha sonraları Amerika’ya götürülmüş ve şu an pek çok ülkede evcil hayvan olarak beslenmektedir Roborovski hamsterlar evcil olarak beslenen hamster türlerinin en küçüğü olarak bilinmektedir. Büyüklüğü 4-5 cm kadardır.

Sırtta kum sarısı (kum rengi) beyaz karın bölgesi ve belirgin beyaz kaşları ayırt edici özellikleridir.doğal renkleri bu şekilde olmasına karşın farklı diğer renkleride mevcuttur. Roborovski hamsterlar aşırı derecede aktif ve hızlıdır ,elde tutulması çok zor olduğundan diğerhamster türleri kadar yaygın olarak beslenmezler. Bu durum onları , hamsterını elde tutmaksevmek oynamak isteyen cocuklar için çekici bir pet hayvanı olmaktan çıkarır ancak onlarısadece izlemeyi gözlemlemeyi tercih edenler için çok zevkli bir türdür özellikle onlarageniş ilgiçekici bir yaşama ortamı sağlandığı zaman. Roborovski hamsterlar diğer türlere göre çok yumuşak tabiatlı hayvanlardır neredeyse hiç ısırmazlar.

Çocuklar için uygun olmayan bir pet olması nedeniyle roborovski hamsterlarpetshoplarda çoknadir bulunurlar ancak çeşitli ülkelerde özel üreticilerden temin edilebilirler. Roborovski hamsterların ortalama yaşamları 3 – 3,5 yıl kadardır. Daha uzun yaşayanları da görülmüştür.

kaynak :

Tarihçe

Labrador Köpeği’nin tarihçesini kavrayabilmek için önce Kanada’nın bir idari bölgesi olarak Labrador konusuna kısaca değinelim. Labrador, Newfoundland Eyaletinin bir alt bölümüdür. Aslında Newfoundland bir adadır. Bu eyaletin, kıta Kanadasındaki bölgesi Labrador adını alır. Ada kesimi ise bizatihi ada’nın adı olan Newfoundland adı ile anılır.

Köpek ırklarının tarihçesi konusunda fazla hassas olan yazarlar, Labrador adına rağmen, bu köpeğin, coğrafi olarak Labradorlu olmadığını ifade etmektedirler. Labrador köpeği, Newfoundland adasının, aşağı Newfoundland – Lesser Newfoundland veya St. John’s Newfoundland adını taşıyan bölgesinden gelmektedir. St.John, Newfoundland eyaletinin baş şehri olup, adanın en güney kesiminde bulunmaktadır.

Labrador köpekleri, başlangıçta orta büyüklükte, sık tüylü köpeklerdi, sadece vurulan avı sudan çıkartıp getirmekle kalmaz balık ta tutup getirirlerdi. Aynı zamanda, buzlu suların içerisinde, küçük balıkçı kayıklarını çeker ve balıkçılara ağ çekmek gibi türlü yardımlarda bulunurlardı. Ancak, daha sonraları, köpekler üzerinden alınan ağır vergiler dolayısile, Newfoundland eyaletinde, bu köpeklerin nesli büyük ölçüde tükenmeye başladı. Bu arada, 1800 lü yılların içinde, bir miktar Labrador köpeği, Kanada’dan İngiltereye götürülmüş ve retriever öbeğindeki başka köpeklerle eşleştirilmişti. İşte bu şekilde türün idamesi sağlanabilmiş oldu. Bir diğer enteresan husus ta, Labradorlu olmayan bu köpeğe, Labrador adını ilk defa veren kişinin, 1887 yılında Lord Malmerbury adındaki bir İngiliz oluşudur. Uzun süre bu köpekler, İngiltere!de, dağlık arazilerdeki avlanmalarda kullanıldılar

Başlangıçta, köpek yetiştiricileri, Labradorun siyah renkli olanlarını tercih ediyorlardı. Sonradan sarı veya çikolata renkliler de aranmaya başlanıldı, bugün yine de siyah renkliler revaçtadır.

Labrador, İngiliz Köpek klüplerince, 1903 te, Amerikan Köpek Klüplerince de 1917 de tesçil edildi. Bu cinsin popülerliği zaman içinde devamlı surette arttı ve 1991 de zirveye ulaştı.

Karakter Özellikleri

Köpekler dünyasında, Labradorun kazanmış olduğu haklı şöhrete pek az köpek türü ulaşabilmiştir. Fedakar, sadık ve sevimli bir köpek olan Labrador, çocuklarla, diğer köpek ve ev hayvanları ile çok iyi geçinir. Aynı anda hem sakin bir ev köpeği, hem oyuncu bir bahçe köpeği, hem de açık arazide çok faydalı bir iş köpeği olmayı becerir. Daima sahibini memnun etmeye çalışır ve yeni şeyler öğrenir. En önemli vasfı yüzmeyi çok sevmesidir.

Sakin ve koku alma yeteneği yüksek olan bu köpeği, polisler uyuşturucu aramada kullanırlar. Sadık ve uysal olduğundan körler için çok iyi bir kılavuz köpeğidir.

Bakım

Labradorlar, çok hareketli ve insanlara çok yakın köpeklerdir. Hergün muntazam egzersiz yapmaları gerekir, onları bedenen ve zihnen devamlı olarak meşgul etmek lazımdır. Meşgul edilmeyen bir Labrador başını derde sokabilir. Onları birşeyler getirmek veya yüzmelerini sağlamak gibi hareketlerle oyalamak faydalı olur. Bu arada, Labrador sahiplerinin, özel yüzme havuzları varsa ve köpekle beraber yüzmeği istemiyorlarsa muhakkak Labradorun havuza yaklaşmasını engelleyecek bir çare düşünmeleri gerekecektir, aksi halde suyu çok seven bu hayvan hiçde müsaade almadan havuza dalacaktır.
Labradorun, haftada en az bir kere fırçalanması gerekir. Labradorlar dışarıda yaşayabilirler ama ev içinde, aile ile birlikte yaşamaları onları daha mutlu kılar. Civarda, köpeğin içine atlayacağı ve yüzebileceği bir havuz veya su kenarı mevcutsa, sudan çıkışını kolaylaştırıcı bir çare de bulunmalıdır, aksi halde suya dayanamayıp atlayan hayvan vahim problemlerle karşılaşabilir.

Form ve Fonksiyon

Labrador itidalli bir köpektir. Hiçbir aşırı davranışı yoktur. Yapı itibarile, yüksek olmaktan ziyade uzundur, oldukça iri kemiklere sahiptir. Kafa yapısı oldukça geniştir. Çene teşekkülü çok güçlü olup, Kanada ördeği gibi en büyük av kuşlarını dahi rahatlıkla taşıyabilir. İri gövde yapısı ve güçlü bacakları rahatça yüzmesini ve kolaylıkla koşmasını sağlar. Postu kısa, düz ve sık tüylere sahiptir. Yumuşak bir iç tüy tabakası vardır. Bu post su geçirmez ve hayvan buz gibi soğuk sulara rahatlıkla dalar. Bakışları şefkat dolu ve zekidir. Kuyruğu, kuyruk sokumuna doğru çok kalındır. Renkleri saf siyah, sarı ve çikolata renkli olur.

Ağırlığı erkeklerde; 33 – 40 kg., dişilerde; 26 – 35 kg. arasındadır.
Yüksekliği erkeklerde; 56 – 57 cm., dişilerde; 54 – 56 cm. dir.

Labrador Sizin İçin İyi Bir Seçim midir ?

Çok sadık, çok sevecen, çocuklarla ve diğer ev hayvanlarıyla iyi geçinen bu köpeği, bebeklikten itibaren rahatlıkla başarılı bir şekilde eğitmek çok kolaydır. Labradora öğretip bir görev verdiğinizzde o işten katiyen vazgeçmez. Doğuştan itibaren karakter sahibi ve iyi niyetlidir. Bilindiği gibi esas fonksiyonu avdır ama ev köpeği olarak çok sadık fedakar ve oyuncudur. Büyük bir koruyuculığu pek yoktur. Çok aranan bir köpek türü olması dalayısile bazı bilgisiz veya kötü niyetli yetiştiricilerin elinde, bu hayvan bazı sağlık sorunlarına maruz kalmaktadır. Dolayısile bir Labrador alırken, çok ciddi bir veteriner kontrolünden geçirilmesi önerilir.

Japon balıkları için balık başına en az 10lt su düşmeli ve akvaryum en az 100lt olmalıdır. Daha küçük akvaryumlarda da balıklar yaşatılabilirse de balıkların sağlığı açısından pek uygun değildir. JApon balıkları için akvaryumun taban alanının geniş olması daha iyidir. Bu tip akvaryumların görselliği biraz zayıf olsa da taban alanındaki genişlik balıkların daha rahat hareket etmelerini sağlar.

Filtre konusu japon balığı akvaryumlarında çok öenmli bir konudur. Japon balıkları sürekli beslenen ve buna paralel olarak dışkı üreten balıklardır. Ayrıca sürekli kumu karıştırdıkları için dipteki pislikleri de havalandırırlar. Bu nedenle akvaryumda bir iç filitre(mekanik filtrasyon için) destekleyici filtre olarak bulunmalıdır. Buna ek olarak bir şelale filtre yada bir dış filtre biyolojik filtrasyonu gerçekleştirmelidir.

Ayrıca japon balıkları sık su değişimlerini severler. ÖZellikle 2-3 günde bir %20 oranında su değişimi onların daha hızlı ve sağlıklı büyümelerini sağlar. Akvaryuma eklenen suyun akvaryum sıcaklığına eşit olması gerekmektedir. Yoksa çok çabuk hastalanabilirler.

Japon balıkları her ne kadar serin su balıkları olsalar da akvaryumlarında bir ısıtıcı bulunması gerekmektedir. Isıtıcı asıl görevi suyu ısıtmak değil su ısısını sabit tutmaktır. Bu nedenle su sıcaklığı 22 derece gibi düşük bir dereceye ayarlanıp su bu sıcaklıkta sabit tutulmalıdır.

Kum japon balığı akvaryumlarında çok önemli bir elemandır. Japon balıkları sürekli olarak kumu karıştıran balıklardır. Seçilen kumun çok ince veya çok kalın olmaması gerekir. Balığın ağzına girebilecek büyüklükte olmaları gerekir. Çünkü japon balıkları bu kumu ağızlarına alıp geri bırakmayı severler.

Normalde akvaryumların güneş görmemesi istenir. Fakat Japon balığı akvaryumlarında bu kural geçersizdir. Bunun sebebi japon balıklarının güneşe ihtiyaç duymalarıdır. Özellikle yavru japonlar güzel renklere bürünebilmek için güneş ışığına ihtiyaç duyarlar. Akvaryumun günde 1-2 saat güneş görmesi iyi olacaktır. Bunun bir faydası da kum ve çakıllar üzerinde oluşan yosunlardır. Japon balıkları bu kumları ağızlarına alarak üzerlerindeki yosunu yerler ve kumu geri bırakırlar. Bu yosunların besin değerleri yüksektir. Özellikle balıkların renkleri için geekli maddeleri içerirler. Ayrıca balıkların bağışıklık sistemini kuvvetlendirirler.

Hobiciler arasında japon akvaryumlarında bitkilerin olmayacağı yönünde yanlış bir düşünce vardır. Evet bir tetra akvaryumu kadar çok bitkilendirilemez. Çünkü japon balıkları kumla iç içe olmayı severler. Japon akvaryumu için seçilecek bitkiler iyi kök salan veya kalın yapraklı bitkiler olmalıdır. Özellikle echinodorus ve cryptocoryne türü bitkiler japon akvaryumları için çok uygundur. Ayrıca elodea gibi hızlı büyüen bitkilerde kullanılabilir. Ama elodeaların diğer bitkilere göre daha fazla yıpratılacağı bir gerçektir. Bitki köklerinin balıkların ağızlarına alamayacakları kadar iri çakıl taşlarıyla korunması iyi olacaktır.

Akvaryum dekorasyonunda testi gibi balıkların içine girip sıkışabilecekleri malzemeler kullanılmamalıdır. Bu gibi malzemelerin içine giren japon balıkları çıkmak da zorlanacak ve orada öleceklerdir.

Japon balıklarının yemlenmesinde japon balıkları için özel olarak üretilmiş yemlerin kullanılması önemlidir. Japon balıkları diğer balıklara göre daha farklı bir beslenme şekline sahiplerdir. Özellikle aşırı yemlemeden kaçınılmalıdır. Günde 1-2 defa yemleme yeterlidir. Su sıcaklığı düştükçe balıkların yeme olan ihtiyacı azalır. Bu dönemlerde yem miktarı azaltılmalıdır.

Japon balıkları için haftada veya 15 günde bir verilemsi için güzel bir tarif vardır. Bu tarifi hazırlayıp derin dondurucuda saklayarak haftalık olarak verebilirsiniz.

1 birim ıspanak
1 birim havuç
1 birim tatlı kırmızı biber
1 birim karides veya yağsız balık eti

Tüm malzemeler haşlanır. Bir mikser yardımıyla tüm malzemeler iyice parçalanarak karıştırılır.

Ayrıca haftada veya 15 günde bir balıklara canlı yem vermek balıkların gelişimi için iyi olacaktır.

Bir önemli kuralda japon balıkları japon balıklarıyla birlikte yaşar. Bir çok hobici çok yanlış olarak japon balıkları ile neon tetraları aynı akvaryumda beslerler. Bu hem su değerleri açısından yanlıştır hemde japon balıkları neonları rahatlıkla yutacak boyutlara ulaşabilirler. Japon balıklarını diğer bir japon balığı türü olan Koi(Havuz japonu) ile birlikte beslemek de yanlıştır. Koiler çok hızlı hareket eden ve çok geniş yer isteyen balıklardır. Japon balıkları japon balıklarından başka balıklarla yaşayamazlar. Vatozlar bile japon balıkları için bir tehlike oluşturur.

japon balıklarıda benim ilk aldığım balıklardan birisi yeni başlayanlar için uygun bir seçim dayanıklı bir balık balık beslemeye başlayacaklar için bence japon balığından başlasınlar

Adını postunun deseninden alan bu çok yaygın melez kedi cinsinin, Van Kedisi veya Siyam Kedisi�nde olduğu gibi, karakter özelliklerini açık seçik bir şekilde ortaya koyup tarif etmek olanağı yoktur. Hemen hepsi tüm evcil kedilerin genel karekterini ve yapısını taşıyabilirler.

Görünüş ve Vücut Yapısı
Bugünkü şekilleri ile, tekir kedilerin postundaki çizgili desenler genel olarak çok bariz ve canlıdır. Oysa, arkeologların, mağara duvarlarındaki resimlerden çıkarttıkları sonuçlara göre, bundan üç dört bin yıl öncesinde Mısır kedilerinde görülen desenler çok soluk renkli ve kırık hatlar halinde idi. Keza benzer gözlemler, o tarihlerde Avrupa kedilerindeki desenlerin ve hatların da belli belirsiz olduğuna işaret etmektedir.

Zaman içerisinde Mısır ve Avrupa kedi türleri birleştirilip melez cins geliştirildikçe desenlerin daha bariz ve canlı bir hal aldığı görülmüştür. Sonuçta bugünkü cazip renkli tekir postu ortaya çıkmıştır.

Tekir kedilere, postlarının desen, renk ve renk tonlarına göre de—gıs—ik isimler verilir. Bu isimlere Türkçe hiçbir kitapta rastlıyamadık, İngilizce kitaplarda karşımıza çıkan tekir türlerini de aşağıdaki şekilde dilimize çevirmeye çalıştık.

Desen şekillerine Göre İsimlendirme

1) Mackerel Tabby/Classic Tabby (Uskumru Desenli/Klasik Desenli Tekir)
ülkemizde ve dünyada en yaygın tür budur. Uskumru balığının renk ve sırt desenini andıran koyu renk çizgilere sahiptir. Desenler çok barizdir. Bacaklarda ve kuyrukta muntazam aralıklı bilezikler vardır. Boyun nahiyesinde kırıksız, kesiksiz şekilde halkalar mevcuttur. Başında, alın nahiyesinde M harfi şeklinde desen mevcuttur. Gözlerinin iki tarafında dışa doğru kesiksiz çizgiler uzanır. Sırttan karına doğru vücudun iki tarafında uzanan muntazam çizgiler mevcuttur. Yine vücudun iki yanında, karına yakın bölgede irice birer leke mevcuttur. Bu lekeler sırttan karına doğru uzanan çizgiler ile çevrilmiştir.

2) Blotched Tabby (Lekeli Tekir)
Lekeler, yama şeklinde irili ufaklı toz veya is lekelerine benzer.

3) Spotted Tabby (Benekli Tekir)
Büyük lekelerin küçük benekler haline dönüştüğü bir posta sahip olan tekirdir. Bu beneklerin, klasik tekir çizgilerinin parçalanmasından meydana gelip gelmediği konusu münakaşalıdır.

4) Ticked Tabby (Alaca Tekir)
Genelde tekir hatları muhafaza edilmekle beraber Habeş ve Somali kedilerinde olduğu gibi postun herbir tüyü siyah, kahverengi ve sarı çizgilerle süslenmiş gibidir.

5) Patched Tabby (Yamalı Tekir)
Bu tekirin post rengi çift tonlu olup adeta kaplumbağa rengini andırır, bundan dolayı �tortoise = kaplumbağa� sözcüğünden mülhem olarak İngilizcede �Torbie� de denilmektedir.

Renk ve Tonlara Göre İsimlendirme
1) Blue Tabby (Mavi Tekir)
2) Blue Patched Tabby (Yamalı Mavi Tekir)
3) Blue Silver Patced Tabby (Mavi Gümüşi Yamalı Tekir)
4) Blue Silver Tabby (Mavi Gümüşi Tekir)
5) Brown Tabby (Kahverengi Tekir)
6) Brown Patched Tabby (Kahverengi Yamalı Tekir)
7) Cameo Tabby (Akik Renkli Tekir)
Dilute Cameo Tabby (Açık Akik Renkli Tekir)
9) Chestnut Tabby (Kestane Renkli Tekir)
10) Chestnut Silver Tabby (Gümüşi Kestane Renkli Tekir)
11) Chocolate Silver Tabby (Gümüşi çukolata Renkli Tekir)
12) Cinnamon Tabby (Tarçın Renkli Tekir)
13) Cinnamon Silver Tabby (Gümüşi Tarçın Renkli Tekir)
14) Cream Tabby (Krem renkli Tekir)
15) Cream Silver Tabby (Gümüşi Krem Renkli Tekir)
16) Ebony Tabby (Abanoz Renkli Tekir)
17) Fawn Tabby (Sütlü Kahverenkli Tekir)
18) Fawn Silver Tabby (Gümüşi Sütlü Kahve Renkli Tekir)
19) Lavender Tabby (Lavanta —cıc—eği Rengi Tekir)
20) Lavender Silver Tabby (Gümüşi Lavanta —cıc—eği Tekir)
21) Red Tabby (Kızıl Tekir)
22) Silver Tabby (Gümüşi Tekir)
23) Silver Patched Tabby (Gümüşi Yamalı Tekir)

Bazı kedilerde, tekir desenlere ilaveten beyaz renkli bölgeler bulunabilir. Bunlar da şöyle isimlendirilmektedir:

24) Tabby and White (Beyazlı Tekir)
25) Patched Tabby and White (Beyazlı Yamalı Tekir)
26) Dilute Patched Tabby and White (Beyazlı Açık Yamalı Tekir)
27) Blue Tabby and White (Beyazlı Navi Tekir)
28) Blue Patched Tabby and White (Beyazlı Beyazlı Yamalı Mavi Tekir)
29) Blue Silver Tabby and White (Beyazlı Gümüşi Mavi Tekir)
30) Brown Tabby and White (Beyazlı Kahverengi Tekir)
31) Brown Patched Tabby and White (Beyazlı Kahverengi Yamalı Tekir)
32) Cameo Tabby and White (Beyazlı Akik Tekir)
33) Cream Tabby and White (Beyazlı Krem Rengi Tekir)
34) Red Tabby and White (Beyazlı Kızıl Tekir)
35) Silver Tabby and White (Beyazlı Gümüşi Tekir)
36) Silver Patched Tabby and White (Beyazlı, Gümüşi Yamalı Tekir)

Bazı aslen beyaz olan kedilerin, sadece baş, kuyruk, bacak gibi uç kesimlerinde tekir desenler bulunmaktadır. Bunlara tekir çizgili Van cinsi de denilmektedir.

37) Van Tabby (Tekir Desenli Van)
38) Van Tabby and White (Beyazlı Tekir Desenli Van)
39) Van Cream Tabby and White (Beyazlı Tekir Desenli Krem Van)
40) Van Parti Colour Tabby and White (Birden Fazla Renkli Beyazlı Tekir Desenli Van)
41) Van Red Tabby and White (Beyazlı Kızıl Tekir Desenli Van)

Tüy Bakımı
Kökenine yönelik olarak çok farklı ihtiyaçları olabilir, genel kural olarak tekir kedilerin tüy bakımları işkenceli ve uzun bir tören halinde geçmez.

Kökeni
Bugün, dünyanın hemen her köşesinde çok yaygın olarak rastlanan, çeşitli renk tonlarındaki evcil tekir kediler, Eski Mısır’ın, Afrika Vahşi Kedisi, ( Felis Sylvestris Lybica) ile Avrupa’nın Mahalli Vahşi Kedisi (Felis Sylvestris Sylverstris)�ni n karışımından ortaya çıkmıştır.

Yurdumuzda, pek çok evde beslenen tekir kedilere �Tekir� adı verilmektedir. Tekir, yaygın bir kedi ismi haline gelmiştir. Hemen şuna işaret edelim ki, evlerde beslenen kedilerin büyük kısmı tekir kedi guruplarından birine aittir.

Tabi ülkemizdeki, —cög—unluğunu tekir kedilerin oluşturduğu sokak kedilerini de unutmamamız gerekir. Yazımızı hazırlarken müracaat ettiğimiz kaynaklardan anladığımıza göre, Tekir – Tabby , İngilizce konuşulan ülkelerde de has isim olarak kullanılmaktadır.

Tekir sözcüğü aslında bir post desenini ifade etmektedir. Türkçe’deki Tekir sözcüğünün etimolojik kökeni Eski Yunan ve Latin dillerindeki kaplan anlamındaki tigris sözcüğüne dayanmaktadır. Bugün tekir, kaplan gibi sırtı çizgili ve benekli olan anlamında kullanılmaktadır. Nitekim, Fransızca’da tekir kedinin karşılığı, chat tigré dir. İtalyanca’da, gatto tigrato, Almanca’da tiger katze denilmektedir. İngilizce’deki tabby cat sözcüğü ise biraz farklı bir hikayeye dayanmaktadır.

“Bağdat’ın, Attabiye adlı bir semti veya banliyösü mevcuttur. Burada çok uzun yıllar önce, attabi denilen tafta cinsi ipekli bir kumaş dokunmaktadır. Bu kumaş, kaplanın çizgilerini andıran hatlarla düzenlenmiş bir desen taşımaktadır. İngiltere’ye bu kumaş ithal edilmektedir ve oldukça revaçtadır. Melez tekir kediler İngiltere’de de yaygınlaşırken, bunlara önceleri tiger cat denilirken, sonradan kumaşın adı ağır basmış ve attabi’den mülhem tabby denilmeye başlanmıştır.”

Kaynakça